นิราศห้วงคำนึงถึงภูอ้อม ตอนที่ 2

นิราศห้วงคำนึงถึงภูอ้อม

ตอนที่2

ถึงบ้านจานชานเรือนดูโอ่อ่า     มีร้านค้าส้มตำริมข้างทาง

เป็นกระท่อมหลังเล็กแลอ้างว้าง เหมือนกระท่อมร้างแต่มีผู้สัญจร

ขายตำลาวตำป่าทั้งตำปู มาเลือกดูเลือกหากันเสียก่อน

ปิ้งไก่ปิ้งหมูปิ้งปลาค่อน สดใหม่ร้อนจากเตามีทุกวัน

ฉันเคยแวะลิ้มลองดูรสชาติ ร้านสะอาดทั้งอร่อยรีบไปกัน

อยู่ข้างปั้มน้ำมันที่ตรงนั้น ตรงข้ามกนกับโรงเรียนบ้านจาน

ร้านเล็กรสชาติดีเป็นหนักหนา ไว้คราวหน้าจะแวะซื้อไปที่บ้าน

ให้ตายายน้องพี่และหลานหลาน ได้ลองทานส้นตำฝีมือดี

เม็ดฝนเริ่มเบาลงแล้วพ่อจ๋า ขับช้าช้าไม่เร่งรถให้เร็วรี่

ขับไปสักระยะไม่กี่นาที ก็ถึงที่บ้านภูแล่นช้าง

หันมองไปทางซ้ายมือ ทางนั้นคือทางลัดกลับบ้านนาง

อยากดึงพวงมาลัยเลี้ยวไปอีกทาง กลับไปสร้างกำลังใจกับครอบครัว

มองต้นไม้ภูเขาที่เรียงราย ใจสลายหวั่นจิตให้คิดกลัว

จงสอนตนให้เป็นเหมือนดั่งบัว ที่ชูตัวจากตมสู่นที

จงเรียนรู้ที่จะเติบโต เป็นดั่งบัวพ้นน้ำงดงามดี

จงก้าวเดินไม่ย้ำติดกับที่ พัฒนาชีวีให้เจริญ

ภูแล่นช้างไม่มีช้างเหมือนดังชื่อ มีแต่กะบือเล็มหญ้าอยู่บนเนิน

ทำให้วัวควายที่พาเดิน จากบ้านเรือนออกสู่ทุ่งกว้าง

ผ่านภูแล่นช้างมุ่งสู่บ้านน้ำปุ้น หัวใจวุ่นโดเดี่ยวและอ้างว้าง

คิดถึงคนที่เคยอยู่เคียงข้าง ต่อจากนี้คงร้างคนข้างกาย

ต้องเหงาเศร้าอยู่อย่างคนใบ้ หากยามไข้เจ็บป่วยไม่สบาย

ต้องซื้อยารักษาให้มันหาย ไม่มีชายพาไปโรงพยาบาล

แต่ก่อนป่วยไข้พ่อแม่ดูแล ยามเป็นแผลคอยเยียวยาให้สมาน

อยากอยู่กับพ่อแม่ให้นานนาน แต่ความตายก็ผลาญเอาแม่ไป

ฟ้าหมองมันทำให้คนเศร้า คิดถึงครั้งเยาว์เมื่อวัยใส

ความรักก่อเกิดที่จิตใจ อยู่ข้างในห้วงจิตคิดคำนึง

รถปีนขึ้นภูแล้วลงใหม่ อีกไม่ไกลก็คงถึงห้วยผึ้ง

รถแล่นลงภูดูตะลึง อีกไม่ถึงกิโลก็ภูแฝก

มองต้นไม้ใบหญ้าสิสวยจัง ชื่อภูแฝกฟังดูแล้วก็แปลก

ไดโนเสาร์สองตัวยืนรับแขก ที่ตรงข้ามทางแยกขึ้นบนภู

ไดโนเสาร์นั้นเป็นรูปปั้น มีคอสั้นคอยาวดูสิดู

มองมันแล้วแยกเขี้ยวทำเป็นขู่ ยืนเป็นคู่มองแล้วก็น่ารัก

หลานสาวมาด้วยคงดีใจ ได้เห็นไดโนเสาร์ตามประจักษ์

ขึ้นบนภูท้องฟ้าั่นป่วนนัก พอสักพักฝนก็ตกลงห่าใหญ่

ฝนแรงทำให้ถนนรื่น ต้นข้าวชื่นเริงร่าทั้งนาไร่

สายฝนพร่ำชุ่มฉ่ำทั้งหัวใจ แต่ทำไมใยเราถึงเร้าหมอง
เป็นเพราะฟ้าเพราะฝนหรือเพราะใคร หรือเพราะใจไม่เข้มแข็งน้ำตานอง
พยายามสั่งใจไม่ให้ร้อง เหมือนสั่งน้องไม่ให้ดิ้อรื้อตุ๊กตา
น้ำฟ้าหยดน้ำตาก็หลั่งริน ไม่สุดสิ้นสุดหวงคะนึงหา
อีกนานแค่ไหนจะได้พบหน้า กัลยาน้องรักของพี่เอ๋ย