นิราศ รัตติยา2017

ชื่อเพลง : คนเหงาในสายฝน ทำนองเพลง : สายฝนกับคนไกลบ้าน ขับร้อง/เนื้อร้อง : รัตติยา  ใจคุ้มเก่า ฝนตกพรึมพรำ  ซ้ำเติมใจคนไกลบ้าน ที่จากมานานพากเพียรตั้งสี่ห้าปี เมื่ยามหน้าฝน ใจเศร้าเต็มที่ หัวใจดวงนี้เหนื่อยล้าเต็มทีเพราะมันคิดถึง นั่งมองรูปถ่ายพ่อแม่พี่น้องทางบ้าน ภาพแห่งความหลังยังวนเวียนอยู่ในใจเรา เสียงฟ้าที่ร้อง ยิ่งมองยิ่งเศร้า อยากคืนบ้านเราเมืองภูอ้อมล้อมวงกินข้าว * ฝนตกทีไรใจยิ่งคิดถึงบ้าน นึกถึงวันนั้นวิ่งเล่นด้วยกันอยู่กลางสายฝน เล่นกับน้องสาวหลานชายในวัยซุกซน นึกถึงคำแม่ตะโกน ว่าอย่าตากฝนเดี๋ยวไม่สบาย เมื่อฝนหยุดตกได้ยินเสียงนกกระจอก เหมือนมันร้องบอก ให้เราหยุดเหงาเศร้าใจ เห็นรุ้งกินน้ำ โค้งข้ามฟ้าไกล อยากจะขึ้นไปไต่สายรุ้งกลับคืนบ้านเรา ซ้ำ *           เห็นรุ้งกินน้ำ โค้งข้ามฟ้าไกล อยากจะขึ้นไป  ไต่สายรุ้ง...กลับคืนบ้านเรา

นิราศห้วงคำนึงถึงภูอ้อม ตอนที่ 5                                                         โอ้นิราศเดินทางมาถึงบทท้าย มีแต่เรื่องดีไม่มีร้าย                           บทกลอนอาจเสียหายได้ในบางบท เพราะยังเป็นนักเขียนฝึกหัด             ก็ช่วยกัดฟันอ่านให้จนหมด ทั้งนิยายนิราศแสนทรหด                 ตั้งหลายบทหลายตอนกลอนพาไป นั่งรถเพลินทางข้างหน้ามีรถติด        มอไซด์ชิดซ้ายวิ่งเข้าใน มีด่านตั้งใต้ต้นจามจุรีใหญ่                คอยสกัดจับใครกันหรือนั้น ตำรวจโบกโยกมือรถก็จอด               ฉันมองลอดกระจกส่องดูพลัน ตำรวจหน้าดีโดนใจฉัน                   ...

นิราศห้วงคำนึงถึงภูอ้อม ตอนที่ 4                                                      ถึงห้วยผึ้งอีกไม่นานก็ถึงมอ คนข้างหลังทางบ้านยังเฝ้ารอ       คงคิดถึงพ่อน้องสาวและตายาย ป่านนี้พวกเขาทำอะไรอยู่              อยากจะรู้อยากกลับไปอยู่ข้างกาย ดวงตะวันสาดแสงแจ้งยามบ่าย     ทุ่งข้าวเรียงรายตามสายทาง ทุ่งข้าวเขียวขจีสีผ่องใส                น้ำฝนไหลหยดลงที่ตรงข้าง บางคนยังคงดำนารับจ้าง              เพื่อชะล้างความจนที่ติดตัว นกบินว่อนร่อนเล่นหลังฝนซา       บินถลาโต้ลมลงตรงขัว ใจประหวั่นนึกแล้วก็หวั่นกลัว        ความมืดมัวอนาคตข้างหน้า เม็ดฝนชโลมดินให้ชุ่มช่ำ              ต้นหญ้าเต้นระบำไหวไปมา แ...

นิราศห้วงคำนึงถึงภูอ้อม ตอนที่3                                                             ลงจากภูลู่ตรงไปข้างหน้า รถราวิ่งสวนผ่านกันไปมา                  เหล่านกกาบินร่อนเล่นน้ำฝน ถึงโรงเรียนโด่งดังอันเลื่องชื่อ               ที่ล่ำลือว่านักเรียนเก่งเหลือล้น ทำให้หวนคิดถึงเพื่อนทุกคน              ที่สู้ทนฝ่าฟันร่วมกันมา จำแยกย้ายไปตามหาความฝัน             ต้องจากกันต่อตามสิ่งปรารถนา ต้องมีสักวันที่นำพา                            ต้องพบหน้ากลับมาเจอกัน นึกถึงสมัยเมื่อยามก่อน                      เคยร่วมนอนเฮฮาพาสังสรรค์ เคยพบหน้าคร่าตากันท...