นิราศห้วงคำนึงถึงภูอ้อม ตอนที่1

นิราศห้วงคำนึงถึงภูอ้อม

ตอนที่1

                                                                          โอ้นิราศจากบ้านให้ห่วงหา

ต้องเดินทางตามฝันเปลี่ยวเอกา                        จากบ้านนาบ้านป่าสู่เมืองไกล

พลัดพี่จากน้องพลัดลูกจากพ่อ                         พวกเขารอความสำเร็จอันยิ่งใหญ่

เก็บแรงฝันเกี่ยวแรงใจมาเติมไฟ                      แล้วก้าวไปให้สุดทางที่เลือกเดิน

เก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าแล้วกราบแม่                   สายตาแลดูลูกอย่างย้ำเตือน

กรอบสีทองใส่รูปแม่แล้วหลายเดือน              ลูกมาเอื้อนลาแม่หากได้ยิน

แสงแดดอ่อนเมฆครึ้มบังตะวัน                       เหล่านกมันก็บินกลับคืนถิ่น

แล้วน้ำตาท้องฟ้าก็หลั่งริน                               สู่พื้นดินกระทบหญ้าให้เติบโต

ดั่งน้ำตาของคนที่ไหลหลั่ง                              เป็นพลังต่อเติมไฟใช่อวดโอ้

แต่ละหยดละหยาดล้างความกลัว                    ความมืดมัวของใจให้ผ่อนคลาย

น้ำตาจะสอนให้คนสู้                                       ให้เราอยู่กับโลกอันโหดร้าย

เรียนรู้ความทุกข์สุขสบาย                                จนความตายมาเยือนจึ่งสิ้นไป

เม็ดฝนเล็กลงควรเดินทาง                                ต้องไกลห่างครอบครัวแสนอาลัย

ต้องไกลห่างคนที่รักสุดดวงใจ                         ต้องร้างไกลไปเรียนเพียรศึกษา

ลาแล้วบ้านส้มป่อยถิ่นกำเนิด                          ถิ่นบ้านเกิดที่รักเป็นหนักหนา

ขึ้นรถเขียวเหลียวหลังเห็นสายตา                    ที่มองมาสุดห่วงหาแลอาทร

พ่อค่อยเคลื่อนเลื่อนรถออกถนน                     มีผู้คนรถราต่างสัญจร

ถึงวัดทุ่งพนมมือขอพร                                     ขอลาก่อนส้มป่อยถิ่นไหมสวย

มองทุ่งนาข้างทางเขียวขจี                                เพราะยังมีน้ำฝนคอยรินโรย

ต้นข้าวชูยอดอ่อนโบกโบย                              พร้อมกับอวยชัยให้สุขีดี

พอถึงบ้านนากระเดารู้สึกเศร้า                         คิดถึงเจ้าน้องสาวที่คลุกคลี่

ทุกค่ำเช้ามีเจ้าอยู่ดีดี                                          ต่อจากนี้คงอยู่เพียงคนเดียว

สองข้างทางมีหมู่บ้านและป่าไม้                       ถนนเส้นสายนี้ที่เคยเทียว

ถนนมันแลดูเปล่าเปลี่ยว                                   แสนคดเคี้ยวเลี้ยวเยอะต้องระวัง

นากระเดาเลื่องชื่อแกะสลักหิน                        น้องคงเคยได้ยินชื่อโด่งดัง

ผ่านหมู่บ้านถึงสามแยกบ้านวังเวียง                 คิดถึงแม่ผู้เคยเคียงข้างฉัน

คงเหมือนกับศาลารอรถร้าง                             ที่อ้างว้างไร้คนเคียงข้างมัน

มีเพียงต้นมะขามที่คู่กัน                                    ไม่อย่างนั้นคงเศร้าเหงาน่าดู

สามแยกเป็นเส้นทางให้เลือกเดิน                     คิดจะเพลินให้เลี้ยวขวาเข้านาคู

ถ้าเลี้ยวซ้ายคือเส้นทางของนักสู้                      มุ่งหน้าสู่มหาลัยกาฬสินธุ์

แต่ในใจอยากหวนกลับคืนบ้าน                       คิดถึงข้าวอาหารที่เคยกิน

แต่ความฝันของฉันยังไม่สิ้น                            ยังถวิลพากเพียรเรียนวิชา

เข้าถนนใหญ่ นาคูห้วยผึ้ง                                 คิดคะนึงถึงบ้านอีกแล้วหนา

คดถึงวันคืนที่ผ่านมา                                        ต้องจากลาไปอยู่เพียงเดียวดาย

รถเคลื่อนเลื่อนผ่านลำห้วยใหญ่                      สายน้ำไหลเลื่อนเคลื่อนเป็นสาย

มีต้นไม้ข้างห้วยล้มลงตาย                               ทิ้งเอาปลายสู่กระแสสินธุ์ธารา

ข้างห้วยยังมีกระท่อมน้อย                              เอาไว้คอยขายข้าวโพดให้ซื้อหา

เห็นแล้วก็นึกถึงน้องยา                                     กลับมาคราวหน้าคงซื้อไปฝาก

ขาวโพดมีสีขาวและสีเหลือง                             ฉันชำเลืองมองดูแล้วเลียปาก

เหลืองอร่ามขาวนวลนากินมาก                        ฉันมองจนหน้าผากชนกระจก

หยาดน้ำฝนไหลรินที่หน้ารถ                            เหมือนกับหยดน้ำตาหลั่งไหลตก