นิราศห้วงคำนึงถึงภูอ้อม ตอนที่ 4

นิราศห้วงคำนึงถึงภูอ้อม ตอนที่ 4

                                                     ถึงห้วยผึ้งอีกไม่นานก็ถึงมอ

คนข้างหลังทางบ้านยังเฝ้ารอ       คงคิดถึงพ่อน้องสาวและตายาย

ป่านนี้พวกเขาทำอะไรอยู่              อยากจะรู้อยากกลับไปอยู่ข้างกาย

ดวงตะวันสาดแสงแจ้งยามบ่าย     ทุ่งข้าวเรียงรายตามสายทาง

ทุ่งข้าวเขียวขจีสีผ่องใส                น้ำฝนไหลหยดลงที่ตรงข้าง

บางคนยังคงดำนารับจ้าง              เพื่อชะล้างความจนที่ติดตัว

นกบินว่อนร่อนเล่นหลังฝนซา       บินถลาโต้ลมลงตรงขัว

ใจประหวั่นนึกแล้วก็หวั่นกลัว        ความมืดมัวอนาคตข้างหน้า

เม็ดฝนชโลมดินให้ชุ่มช่ำ              ต้นหญ้าเต้นระบำไหวไปมา

แต่ตัวฉันแสนระกำเศร้าโศกา       ความเหว่หว่าสุดเหงาเศร้าทรวงใน

แสงแดดอ่อนส่องหญ้าเขียวขจี    นกบินรี่ผกโผบันเทิงใจ

เที่ยวบินเกาะกิ่งไม้อันน้อยใหญ่    มาต้นไทรโผไปที่ต้นโพธิ์

รถเขยื้อนเคลื่อนขับสู่จุดหมาย      สู่หนทางปลายสาย read to go

ฉันตกใจสะดุ้งร้องโอ้โห               รถคันโตจัดเรียงรายเป็นสายยาว

ทั้งรถพ่วงรถไถรถกะบะ                 จอดเกะกะทั้งคันดำและคันขาว

จอดเรียงรายมากมายเป็นระนาว    มีผู้คนชาวนาชาวสวนชาวไร่

นั่งรอต่อคิวคุยกันเอะอะ                 มาขายมันสำปะหลังเอากำไร

มาจากเมืองใกล้และเมืองไกล      กลิ่นเหม็นโชยเข้าในตัวรถ

ฉันเอามือปิดจมูกไม่สูดดม            กลิ่นมันขมคอเหมือนกลิ่นตด

ฉันพูดจริงไม่ได้คิดจะปด              ฉันต้องอดต้องทนดมกลิ่นเหม็น

ผ่านโรงแป้งมันอำเภอห้วยผึ้ง      อีกนิดก็ถึงบ่อกุ้งน้ำกระเซ็น

เลี้ยงกุ้งกว่าจะใหญ่คงลำเข็ญ      คงยากเย็นแสนเข็ญเป็นหนักหนา

บ่อกุ้งสามบ่อติดห้วยใหญ่            ยามน้ำไหลออกเต้นเล่นธารา

อยากเอากุ้งไปฝากน้องยา           คร่ำครวญหาคิดถึงนงคราญ

ผู้คนแวะซื้อหาฝากคนรัก             คนรู้จักมักคุ้นกันมานาน

หรือจะนั่งกินอยุู่ในร้าน                   ก็มีบริการเมนูกุ้ง

สดจากบ่อมาต้มหรือย่าง              ไม่มีก้างแล้วนำร่างมาปรุง

กินกับข้าวเหนียวหรือข้าวหุง        เอามาคุกให้เข้ากันแสนอร่อย

กลับบ้านเมื่อไหร่จะชวนน้องกิน    ให้อิ่มสิ้นดังหมายใจของฉัน

คงนับวันนับคืนรอคอย                   กลับไปซอยเล็กๆที่บ้านเกิด

ผ่านบ่อกุ้งขับไปอีกสักพัก             แสนกระอักกระอวนกะเอาะกะเอิด

วินรถเมารถสติแทบเตลิด             จะต้องเปิดกระจกลงรับลม

คงจะใกล้ถึงแล้วมหาลัย             คงจะยิ่งใหญ่ดังคำชม

คงจะมีธรรชาติอุดม                      คงจะสมมหาลัยที่ลือนาม

ทางขวามือมีร้านจักรยาน            ดูระรายหลายคันชั่งแสนงาม

มีทั้งคันสีฟ้าน้ำเงินคราม             ลายมะขาม ถั่วฝักยาวนั้นไม่มี

อยากจะซื้อไปฝากหลานสักคัน     คงจะสุขสรรค์ครื้นเครงสุขี

คงมีความสุขแสนเปรมปรีดิ์          คงยินดีเปรมปรีดิ์เกษมสันต์

พ่อแวะเติมน้ำมันให้เต็มถัง         เดินทางกันต่อไปอย่างมุ่งมั่น