นิราศห้วงคำนึงถึงภูอ้อม ตอนที่ 5
นิราศห้วงคำนึงถึงภูอ้อม ตอนที่ 5
โอ้นิราศเดินทางมาถึงบทท้าย
มีแต่เรื่องดีไม่มีร้าย บทกลอนอาจเสียหายได้ในบางบท
เพราะยังเป็นนักเขียนฝึกหัด ก็ช่วยกัดฟันอ่านให้จนหมด
ทั้งนิยายนิราศแสนทรหด ตั้งหลายบทหลายตอนกลอนพาไป
นั่งรถเพลินทางข้างหน้ามีรถติด มอไซด์ชิดซ้ายวิ่งเข้าใน
มีด่านตั้งใต้ต้นจามจุรีใหญ่ คอยสกัดจับใครกันหรือนั้น
ตำรวจโบกโยกมือรถก็จอด ฉันมองลอดกระจกส่องดูพลัน
ตำรวจหน้าดีโดนใจฉัน หากเจอกันครั้งหน้าต้องแลกเบอร์
ต้องแคล้วกันกับหมวดคนหน้าหล่อ หนูต้องไปก่อตามฝันให้เจอ
หากชะตาฟ้าลิขิตคงพบเธอ ขออย่าเก้อได้เจอกันแน่นอน
รถออกเคลื่อนยังเหลียวหลังมอง ผ่านอีกสองสะพานถึงบ้านบอน
เกิดใจหวิวคิดถึงบ้านรอนรอน ต้องมาพเนจรอยู่เมืองไกล
เลี้ยวซ้ายตรงตู้โทรศัพท์เก่า ขับตรงเข้าไปตามทางใหญ่
สองข้างทางเป็นป่าไม้ตั้งไฉไล เหมือนอยู่ในป่าดงพงคะนอง
มีทั้งสวนมันและสวนยาง เรื่องผีสางนางไม้คนเล่นของ
คงไม่มีคนเล่นหรืออยากลอง เพราะกลัวจะจองจำจนวันตาย
ตัวฉันนั้นเป็นคนที่ขี้กลัว ไฟสลัวมืดมัวกลัวอันตราย
ทั้งกลัวเรื่องเงินทองการใช้จ่าย ความสบายคงไม่เหมือนกับบ้านเรา
มีคนคอยอุ้มชูเลี้ยงดูแล ขาดแต่แม่ที่ด่วนจากทำให้เศร้า
ทุกค่ำคืนตื่นมาทุกค่ำเช้า น้ำตาเคร้านองหน้ายามนึกถึง
อยากให้แม่อยู่ด้วยในวันนี้ ในวันที่ลูกเติมใหญ่ดังคำนึง
อยากฟังคำสอนสุดลึกซึ้ง สักวันหนึ่งตัวแม่คงรับรู้
พูดถึงแม่ทีไรเศร้าใจนัก ด้วยเพราะรักจึงทำให้คิดสู้
ความมุ่งมั่นตั้งใจจะนำสู่ ความสำเร็จของหนูนะลูกรัก
จงรู้จักขยันและหมั่นเพียร ฝึกอ่านเขียนเรียนรู้จะประจักษ์
น้ำตาก็ไหลลงบนตัก ก็รีบกวักมือเช็ดในทันที
เพราะไม่อยากให้พ่อนั้นเห็น กลัวจะเป็นทุกข์ใจไม่เปรมปรีดิ์
พ่อค่อยๆขับรถไม่เร็วรี่ กลัวจะลี่หลบหลุมไปไม่ได้
จากบ้านบอนเข้าไปสู่บ้านค้อ ต้องรีรอคอยหลบหมาบีบแตรไล่
ชอบมานอนกลางถนนเป็นหมาใคร รีบเก็บไปนอนในบ้านซะเถิดหนา
ค่อยๆขับรถผ่านหมู่บ้าน ไปไม่นานก็เห็นอ่างเก็บน้ำ
คิดถึงตอนเด็กที่โดดสระประจำ คิดถึงลำน้ำคลองที่ปลายนา
คิดถึงตอนดำนาช่วยพ่อแม่ คิดถึงคันแทที่เดินไปมา
แม้นวันนี้จำต้องจากลา มาร่ำเรียนศึกษาพัฒนา
ถึงบ้านหนองน้อยคอยหามหาลัย อยู่ตรงไหนมองเห็นแต่ผืนป่า
มองเห็นวงเวียนตึกสูงเศร้าโศกา ต้องอยู่นี่ห้าปีเพื่ออนาคต
เมื่อนึกแล้วหัวใจก็สลด ขอจบบทนิราศเอาไว้ก่อน
เที่ยวหาหอพักที่หลับนอน เที่ยวสัญจรนั่งชมมหาลัย
ทางขวาหอพังทางซ้ายป่าไม้รัง วนหน้ามอหลังมอเวียนไป
ต้องหาหอที่อยู่ให้ถูกใจ ขอจบในบทกลอนเท่านี้เอ๋ย
โอ้นิราศเดินทางมาถึงบทท้าย
มีแต่เรื่องดีไม่มีร้าย บทกลอนอาจเสียหายได้ในบางบท
เพราะยังเป็นนักเขียนฝึกหัด ก็ช่วยกัดฟันอ่านให้จนหมด
ทั้งนิยายนิราศแสนทรหด ตั้งหลายบทหลายตอนกลอนพาไป
นั่งรถเพลินทางข้างหน้ามีรถติด มอไซด์ชิดซ้ายวิ่งเข้าใน
มีด่านตั้งใต้ต้นจามจุรีใหญ่ คอยสกัดจับใครกันหรือนั้น
ตำรวจโบกโยกมือรถก็จอด ฉันมองลอดกระจกส่องดูพลัน
ตำรวจหน้าดีโดนใจฉัน หากเจอกันครั้งหน้าต้องแลกเบอร์
ต้องแคล้วกันกับหมวดคนหน้าหล่อ หนูต้องไปก่อตามฝันให้เจอ
หากชะตาฟ้าลิขิตคงพบเธอ ขออย่าเก้อได้เจอกันแน่นอน
รถออกเคลื่อนยังเหลียวหลังมอง ผ่านอีกสองสะพานถึงบ้านบอน
เกิดใจหวิวคิดถึงบ้านรอนรอน ต้องมาพเนจรอยู่เมืองไกล
เลี้ยวซ้ายตรงตู้โทรศัพท์เก่า ขับตรงเข้าไปตามทางใหญ่
สองข้างทางเป็นป่าไม้ตั้งไฉไล เหมือนอยู่ในป่าดงพงคะนอง
มีทั้งสวนมันและสวนยาง เรื่องผีสางนางไม้คนเล่นของ
คงไม่มีคนเล่นหรืออยากลอง เพราะกลัวจะจองจำจนวันตาย
ตัวฉันนั้นเป็นคนที่ขี้กลัว ไฟสลัวมืดมัวกลัวอันตราย
ทั้งกลัวเรื่องเงินทองการใช้จ่าย ความสบายคงไม่เหมือนกับบ้านเรา
มีคนคอยอุ้มชูเลี้ยงดูแล ขาดแต่แม่ที่ด่วนจากทำให้เศร้า
ทุกค่ำคืนตื่นมาทุกค่ำเช้า น้ำตาเคร้านองหน้ายามนึกถึง
อยากให้แม่อยู่ด้วยในวันนี้ ในวันที่ลูกเติมใหญ่ดังคำนึง
อยากฟังคำสอนสุดลึกซึ้ง สักวันหนึ่งตัวแม่คงรับรู้
พูดถึงแม่ทีไรเศร้าใจนัก ด้วยเพราะรักจึงทำให้คิดสู้
ความมุ่งมั่นตั้งใจจะนำสู่ ความสำเร็จของหนูนะลูกรัก
จงรู้จักขยันและหมั่นเพียร ฝึกอ่านเขียนเรียนรู้จะประจักษ์
น้ำตาก็ไหลลงบนตัก ก็รีบกวักมือเช็ดในทันที
เพราะไม่อยากให้พ่อนั้นเห็น กลัวจะเป็นทุกข์ใจไม่เปรมปรีดิ์
พ่อค่อยๆขับรถไม่เร็วรี่ กลัวจะลี่หลบหลุมไปไม่ได้
จากบ้านบอนเข้าไปสู่บ้านค้อ ต้องรีรอคอยหลบหมาบีบแตรไล่
ชอบมานอนกลางถนนเป็นหมาใคร รีบเก็บไปนอนในบ้านซะเถิดหนา
ค่อยๆขับรถผ่านหมู่บ้าน ไปไม่นานก็เห็นอ่างเก็บน้ำ
คิดถึงตอนเด็กที่โดดสระประจำ คิดถึงลำน้ำคลองที่ปลายนา
คิดถึงตอนดำนาช่วยพ่อแม่ คิดถึงคันแทที่เดินไปมา
แม้นวันนี้จำต้องจากลา มาร่ำเรียนศึกษาพัฒนา
ถึงบ้านหนองน้อยคอยหามหาลัย อยู่ตรงไหนมองเห็นแต่ผืนป่า
มองเห็นวงเวียนตึกสูงเศร้าโศกา ต้องอยู่นี่ห้าปีเพื่ออนาคต
เมื่อนึกแล้วหัวใจก็สลด ขอจบบทนิราศเอาไว้ก่อน
เที่ยวหาหอพักที่หลับนอน เที่ยวสัญจรนั่งชมมหาลัย
ทางขวาหอพังทางซ้ายป่าไม้รัง วนหน้ามอหลังมอเวียนไป
ต้องหาหอที่อยู่ให้ถูกใจ ขอจบในบทกลอนเท่านี้เอ๋ย
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น